Deniz Suyundan Uranyum Çıkarma Teknolojisi Endüstriyel Ölçek İçin Hazırlanıyor

Deniz suyundan uranyum elde etme potansiyeli taşıyan bir teknoloji, endüstriyel ölçekte uygulanabilirlik kazanmak üzere önemli bir adım atıyor. SuperCritical Materials şirketi, Michigan Üniversitesi ile yaptığı iş birliği çerçevesinde, bu yenilikçi uranyum çıkarma sistemlerini denizin ortasında çalışacak şekilde tasarlamak ve test etmek için kolları sıvadı. Şirket, patentli bir emici malzeme teknolojisine yönelik münhasır lisansa sahip. Bu teknoloji, deniz suyundaki çözünmüş uranyumu yakalamak üzere geliştirilmiş durumda.

Deniz Ortamı İçin Mekanik Sistemler Odak Noktasında

Yeni araştırma programı, söz konusu emici materyalin deniz ortamında konuşlandırılması, kullanılması ve tekrarlı olarak geri alınması için gerekli olan mekanik sistemlerin mühendisliği üzerine yoğunlaşacak. Projenin başında Michigan Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümü'nden Doçent Dr. Maha Haji bulunuyor. Kendisi, okyanuslardan kritik kaynakların geri kazanılması için açık deniz sistemleri tasarlama alanında uzmanlaşmış bir isim.

Bu ortaklığın hedeflediği en büyük mühendislik zorluklarından biri, deniz suyundan uranyumun verimli bir şekilde çıkarılabilmesi için gereken altyapının oluşturulması. Milyarlarca ton uranyumun denizlerde çözünmüş halde bulunduğu tahmin edilse de, ticari ölçekli bir sistemin büyük miktardaki emici malzemeyi tekrarlı deniz operasyonları boyunca etkin bir biçimde yönetebilmesi gerekiyor. Üniversite araştırmacıları, SuperCritical'in emici malzemesinin mekanik özelliklerini inceleyerek, paketleme, konuşlandırma, okyanus koşullarına maruz kalma ve geri alma süreçlerindeki gerilimlere nasıl tepki verdiğini analiz edecekler. Ayrıca, malzemeyi kıyıya yakın sistemlerde paketlemenin farklı yollarını değerlendirerek, birden fazla prototip ekipman tasarlayıp üretecekler.

Tekrarlanabilir Geri Kazanım Sistemlerinin İnşası

SuperCritical Materials'ın lisanslı teknolojisi, deniz suyu içinden geçerken çözünmüş uranyumu yakalayan emici bir malzeme kullanıyor. Belirli bir süre maruz kaldıktan sonra, malzeme geri alınarak işleniyor ve yakalanan uranyum elde ediliyor. Bu yeni iş birliği, temel uranyum çıkarma sürecini değiştirmese de, büyük miktarlarda emici malzemenin açık deniz sistemlerinde güvenilir bir şekilde nasıl işlenebileceği ve döngüye sokulabileceği sorununa çözüm arıyor.

Dr. Haji, “Okyanustan kritik malzemelerin çıkarılması, sadece yüksek performanslı bir emiciden daha fazlasını gerektirir. Zorlu deniz koşullarında verimli, güvenilir ve sorumlu bir şekilde çalışabilen bir açık deniz sistemi gerektirir” şeklinde konuştu. Programdan elde edilecek sonuçların, SuperCritical'in gelecekteki açık deniz pilot projelerine rehberlik etmesi bekleniyor. Bu veriler ayrıca fizibilite mühendisliği, işletme ve sermaye maliyeti modellemesi ile gelecekteki demonstrasyon ölçekli sistemlerin tasarımına da katkı sağlayacak. Nihai amaç, deniz suyundan uranyum geri kazanımının endüstriyel ölçekte rekabetçi bir şekilde çalışıp çalışamayacağını belirlemek ve ABD'nin nükleer yakıt tedarikine katkıda bulunup bulunamayacağını ortaya koymaktır.